Musimy niestety przyznać, że Polska nie jest rajem, jeśli chodzi o ilość i różnorodność torów wyścigowych. W samym słynnym Ebisu jest ich więcej, niż w całym naszym kraju. W Warszawie jedynym miejscem, gdzie odbywają się driftingowe zawody, to Lotnisko Bemowo. Jednak pewnego dnia z pomocą wyszedł właściciel firmy ATF Heavy Transport. Pan Adam Fijał, to człowiek, który wielce przyczynia się do rozwoju driftingu, organizując opisywane wielokrotnie przez nas treningi jazdy w kontrolowanym poślizgu, na terenie firmy ATF. Zadaliśmy Padre Adamo kilka pytań. Odpowiedzi na nie przeczytacie poniżej. Zapraszamy do wywiadu!

Jak zaczęła się twoja przygoda z driftingiem? Dlaczego jazda bokiem, a nie inna dyscyplina? Co cię w tym sporcie urzekło?

Jestem związany ze sportem i motoryzacją od najmłodszych lat. Mój ojciec był taksówkarzem, więc cały czas miałem do czynienia z samochodami. W wieku jedenastu lat pierwszy raz prowadziłem samodzielnie pojazd Warszawa. Nie było łatwo, bo byłem za mały, ale jakoś się udało. Dosięgałem do pedałów, bo mam długie nogi (śmiech). Przez kilka lat byłem zawodnikiem warszawskiego klubu Polonez przy FSO. Ścigałem się łódkami w klasie N500. W tym samym czasie, tyle że w innej klasie, startował Waldemar Marszałek. Moja kariera trwała kilka lat, przez chwilę byłem drugim zawodnikiem w Polsce w klasie N500. Potem prowadziłem między innymi biuro podróży i przez jedenaście lat woziłem autokarem pielgrzymów do Włoch. Dzisiaj jestem właścicielem firmy ATF Heavy Transport i STW C-enter. Dlaczego drift? Gdy miałem osiemnaście lat, nikt nie słyszał u nas o tym sporcie, ale chodziliśmy bokiem. Zimą, na lodzie i śniegu, bo tylko w takich warunkach dawały radę nasze Fiaty i Łady. Teraz robię to, czego nie mogłem robić wtedy. Realizuję marzenia z młodości.

Jesteś właścicielem firmy ATF Heavy Transport, na terenie której odbywają się treningi driftingu. Skąd pomysł na to, aby je organizować?

Jedyny w Polsce tor z prawdziwego zdarzenia znajduje się w Poznaniu. To trzysta kilometrów od Warszawy. Daleko. Są jeszcze tory w Toruniu, lotnisko Ułęż, ale tam też mamy kawał drogi. W Warszawie nie ma gdzie jeździć. Kiedyś można było trenować na lotnisku w Modlinie, ale teraz to niemożliwe. Na lotnisku Bemowo, które znajduje się bardzo blisko siedziby STW Drift Team, też nie ma szans się dostać. Dlatego, żebyśmy mieli gdzie ćwiczyć, przystosowaliśmy plac manewrowy dla ciężarówek w siedzibie firmy ATF Heavy Transport. Tam możemy jeździć bokiem o każdej porze. Gdy człowiek siedzi całymi godzinami w warsztacie, korci go, żeby wsiąść do samochodu, który zbudował, i poszaleć.

Dotychczas odbyło się około dwadzieścia treningów łącznie na torze letnim, jak i na zimowym. Opinie na ten temat są bardzo pozytywne. Sam miałem okazję spróbować swoich sił na zimowym. Jak według ciebie przebiegały dotychczasowe spotkania? Uważasz je za sukces?

Odwiedza nas sporo młodych ludzi, których pasjonuje drift. Pomagamy im, doradzamy, mówimy, co powinni poprawić, mogą nas zapytać, o co chcą. Mogą odwiedzić STW MotorSport Service, który znajduję się obok toru. Mamy tam wszystko, co jest potrzebne do budowania samochodów. To tam przygotowujemy nasze bokowozy i inne samochody do rajdów. Robimy klatki bezpieczeństwa, hamulce, instalacje podtlenku azotu, spawania – wszystko. Poprzez te treningi staramy się propagować drift. Chcemy, żeby był coraz popularniejszy. Cały czas mamy zapytania, kiedy odbędą się kolejne treningi. Teraz najważniejsze są dla nas Driftingowe Mistrzostwa Polski, na nich się skupiamy. Gdy tylko znajdziemy wolny czas, na pewno zaprosimy miłośników driftu na nasz tor. Szukajcie informacji na ten temat na fanpage’u STW Drift.

Mieliśmy okazję bacznie przyglądać się treningom na obydwu torach. Opublikowaliśmy relacje z każdego z nich oraz zapowiedzi. Które treningi według ciebie były lepsze? Te na torze letnim, przy ulicy, czy może w dalszej części terenu, na torze zimowym?

Na torze letnim możemy sprawdzać nasze auta i trenować sekwencje oraz manewry driftingowe. Na torze zimowym się bawimy. Organizujemy tam spotkania, żeby można było wyżyć się w przerwie między sezonami, żeby zawodnicy STW Drift Team i nasi goście mogli się wyszaleć, wyżyć, żeby nie tracili kontaktu ze sportem.

Czy jest coś, co można by zmienić w organizacji treningu? Czekają nas jakieś nowości?

Największym mankamentem naszego toru są nierówności. Przez jazdę bokiem nawierzchnia się trochę pofalowała. Są dołki i górki. Może uda się nam przeskoczyć tę niedogodność. Zastanawiam się, czy nie wylać tam asfaltu.

W czasie treningów, tuż za płotem zbiera się dość duża widownia. Ludzie z zainteresowaniem choć na chwilę zatrzymują się, aby popatrzeć na poczynania drifterów. Czy będzie zorganizowana jakaś mała widownia dla nich?

Raczej nie, bo to nie są imprezy komercyjne. Nie zarabiamy na treningach. Na naszym placu nie ma warunków do goszczenia większej liczby widzów.

Pod koniec zeszłego sezonu, zorganizowałeś na terenie firmy zawody o puchar STW C-enter. Czy będziemy jeszcze świadkami takiego pucharu? Jeśli tak, to na kiedy przewidziany jest najbliższy event?

Najprawdopodobniej kolejna edycja odbędzie się pod koniec września tego roku, po zakończeniu sezonu Driftingowych Mistrzostw Polski. Chciałbym, żeby Puchar STW C-enter wszedł na stałe do kalendarza imprez driftingowych i co roku był podsumowaniem sezonu. Z udziałem wszystkich zainteresowanych – zawodników, sponsorów, ekip driftingowych. Chcemy organizować Puchar STW C-enter razem z PFD.

STW Drift Team reprezentuje na torach Marek Wartałowicz oraz Marcin Carzasty. Chłopaki spisują się naprawdę nieźle podczas zawodów. Jesteś zadowolony z ich występów? Jak oceniasz występ na King of Europe?

Tak, jestem zadowolony z ich występów. W zeszłym roku brakowało nam mocnych samochodów, ale teraz będzie inaczej. Marcin będzie jeździł odświeżonym Nissanem 200SX s14a o mocy 480KM, a Marek nowym BMW E21, które budowaliśmy przez ostatnie dwa lata. To unikatowa, autorska konstrukcja ekipy MotorSport Service. Nasz Rekin ma 550KM i 650 niutów. Zobaczymy, jak sobie poradzi w zawodach. Zadebiutuje w Płocku, podczas pierwszej rundy DMP. Taki jest plan. Steve i Maro są świetnymi kierowcami, co pokazali podczas KoE w Poznaniu. Zajęli odpowiednio 6 i 14 miejsce, a jako team uplasowaliśmy się na trzecim miejscu. Jestem zadowolony z tego wyniku. Oby to był dobry prognostyk przed sezonem DMP. W barwach STW Drift Team jeździ także Paweł Beloński. W tym roku dysponuje bardzo mocnym samochodem. Jego Nissan 200sx s14,5 ma pod maską silnik 2jz z turbiną. Moc plus 550KM. Zobaczymy, co pokaże w Płocku.

A może ty spróbujesz swoich sił w tym sporcie?

Każdy ma w życiu swój czas na sport. Mój już minął. Wystarczy mi upalanie naszej maskotki – Volvo FM12. Jestem w tym bezkonkurencyjny, bo jedyny (śmiech). Niech młodzi udzielają się w sporcie.

Waszą wizytówką jest drift tir na bazie Volvo FM12, o czym przed chwilą wspomniałeś. Jest to naprawdę nietypowy i budzący uznanie projekt, a jazda bokiem nim to czysta przyjemność. Skąd powstał pomysł na wybudowanie takiej maszyny?

Któregoś dnia, gdy Marek Wartałowicz robił boki E30 podczas treningu, nie wytrzymałem. Wsiadłem do Volvo FM 12, które – po wielu latach pracy na polskich i zagranicznych drogach – służyło w ATF Heavy Transport jako ciężarówka manewrowa, włączyłem blokadę tylnego mostu i poszedłem bokiem. Dałem jej drugie życie, odwołałem z emerytury. Przeszła ostrą kurację odchudzającą, wstawiliśmy do niej fotele kubełkowe i zwiększyliśmy moc z 320 do 505KM. Za chwilę będzie miała 600 koni, żeby było jeszcze fajniej. W tym roku wzbogaciła się o nowy pakiet aerodynamiczny i oklejenie. Na początku maja zgłosiliśmy ją do konkursu piękności! Walczy o miano najpiękniejszej ciężarówki Volvo zarejestrowanej w Polsce. Jeśli uważacie, że maskotka STW Drift Team zasługuje na tytuł miss, głosujcie na nią pod linkiem.

Jest to już ostateczna wersja Volvo, czy przejdzie jeszcze kilka modyfikacji? Macie w planach inne szalone projekty?

Cały czas myślimy, jak ją udoskonalić, dopracować. Pewnie jeszcze nie raz się zmieni. A co do innych projektów, oczywiście takowe mamy. Chcemy, żeby nasza maskotka miała kolegę albo koleżankę. Chcemy latać driftTIR-ami w parach! Ale po kolei, na razie mamy kilka niedokończonych projektów. Gdy się z nimi uporamy, zabierzemy się za kolejne, a pomysłów mamy mnóstwo.

Już się nie możemy doczekać! Dzięki jeszcze raz za udzielenie wywiadu dla DriftBlog.pl! Chwilka dla ciebie na pozdrowienia

Pozdrawiam wszystkich driftzapaleńców, zawodników i fanów STW Drift Team. Zapraszamy na nasz fan page na Facebooku. Tam możecie na bieżąco śledzić, co dzieje się w naszym warsztacie, co planujemy, gdzie startujemy.

W dzisiejszy chłodny poranek przygotowaliśmy dla Was nie lada gratkę, to właśnie niecałe dwadzieścia cztery godziny temu ekipa Keep Drifting Fun opublikowała swój najnowszy film na który tak wielu z Was czekało.

Niespełna trzydziestominutowy film dokumentalny, zawiera dużą porcję driftingu, wywiady przeprowadzone ze znanymi drifterami jak np. Ryan Tuerck, Chris Forsberg, Ryan Kado, Nate Hamilton jak również osób ściśle związanych czy to z organizacją eventów czy promocją jak np. Tony Angelo, Matt Field czy Jarod Deanda. Ten ostatni znany jest przede wszystkim jako główny komentator Formula DRIFT USA.

Zdjęcia do filmu, który zaraz zobaczycie trwały od 2010 roku, kiedy rozpoczęto nagrywanie pierwszych wywiadów, oraz wydarzeń driftingowych. Jak przyznają sami twórcy filmu, Keep Driting Fun „ Chcieliśmy dowiedzieć się, dlaczego ludzie wybierają drifting, jak wsiedli do tego sportu, i dlaczego go kochają.” Oczywiście odpowiedź jest prosta, zabawa. W rzeczywistości najwięcej zabawy możesz mieć z samochodu.

Gdy to zrobisz, jesteś uzależniony i dla dzieci ery sportów akcji – jej łatwo zrozumieć jako subiektywny i osądzony. Film dokumentalny przedstawia nam sporo miejsc najbardziej tętniących życiem i pasją driftującej społeczności Stanów Zjednoczonych. Wśród wielu wywiadów, z amatorami, profesjonalistami, osobami związanymi z driftem zadano pytanie dlaczego Keep Drifting Fun jest czymś więcej niż mottem – to zmieniło ich życie.

Jeśli czytacie naszego bloga regularnie z pewnością zauważycie, pewne podobieństwa, potwierdzenia słów z bloga. To za sprawą Profili kierowców FormulaD, w których opisywaliśmy już Ryana Tuercka oraz Chrisa Forsberga, którzy są głównymi twarzami tego video. To właśnie wypowiedzi tych drifterów, szczególnie dotyczących tego jak zarazili się tym sportem, mogą wydać się Wam znajome.

Zapraszamy do obejrzenia poniższego video, który naszym zdaniem jest pretendentem do tytułu najlepszego filmu traktującego o drifcie w tym roku. Szczerze polecamy, zobaczcie, pokażcie znajomym, a być może zarazicie ich prawdziwą pasją, która nigdy nie zgaśnie.

Click here to view the embedded video.

Zostały zaledwie 3 dni do otwarcia sezonu 2012 Drift Allstars Europe. Szum jaki buduje się wokół tej serii jest większy niż kiedykolwiek wcześniej. Z wielu wcześniejszych mistrzów DRIFT Allstars oraz mistrzów lig międzynarodowych potwierdzających uczestnictwo w tej serii znaleźć możemy dużo znanych nazwisk. Znając listę zawodników, można śmiało  stwierdzić, iż w tegorocznej serii nie zabraknie sporej dawki dreszczyku emocji.

Birmingham Speedway na którym odbędzie się pierwsza runda, choć nie duże, świetnie ukazuje ducha tej serii. Przenosi drifting do miejskiego środowiska, które zlokalizowane jest 5 minut od centrum Birmingham. Przynosi drifting do fanów.

James Deane powraca w 2012 roku w swojej nowo stworzonej Falken Tires / Full Stop 500 konnej Mazda’zie RX7. James może być pierwszym pretendentem do zdobycia tytułu mistrza po jego zwycięstwie w sezonie 2011.

Luke Fink, jedno z największych nazwisk kiedykolwiek startujących w Europie oraz mistrz Drift Allstars z 2010r. powraca w nowo stworzonym Solaris Motorsport Nissan’ie S15 dysponującym 650 końmi mechanicznymi. Świeżo po jego mistrzostwach Australian Drift Grand Prix 2011, powraca by walczyć ponownie o tytuł mistrza.

Nigel Colfer, który w sezonie 2011 ostatecznie zajął drugie miejsce na podium, spróbuje powalczyć o mistrzostwo w nowo zbudowanym Marangoni tire Nissan’ie S13 z olbrzymią ilością koni mechanicznych pod maską. Czy pozwoli to Nigel’owi stanąć o jeden stopień wyżej niż w ubiegłym sezonie?

Również Dan Chapman powróci po roku przerwy w wygrywającym dwa razy mistrzostwo teamem LBD. Zespół w pełni wspierany przez Achillesa Tires Europe będzie siłą z którą należy się liczyć. Tym bardziej iż Dan wystartuje w swoim nowo wybudowanym V8 Nissan’ie PS13. Jako drugi najczęściej wygrywający pod względem punktów kierowca jest bliżej mistrzostwa niż był kiedykolwiek.

Fiński mistrz Juha Rintanen w jego 750-konnym potworze, którego bazą jest S14 dołączy do zespołu LBD pod szyldem Achilles Tire. Będzie to jeden z kierowców, którym warto poświęcić szczególną uwagę, szczególnie po jego dominacji w Skandynawii i imprezach Europy Wschodniej.

Dodając do tej mieszanki Allstar, wielu narodowych mistrzów, można zobaczyć gdzie wszyscy czołowi kierowcy w Europie tłumnie przybędą w 2012 roku…

Alan Sinnot, mistrz Irlandi z 2011,

Lluis Lopez mistrz Hiszpani z 2011,

Brenden Stone, zwycięzca Drift Grand Prix Romania z 2011,

Phil Morison mistrz Anglii z 2010,

Damian Mulvey mistrz Anglii, Irlandii 2005/2006,

Ben Brooke Smith mistrz Anglii z 2008,

Todor Dunev mistrz Bułgarii,

Jacob Hogh Hansen, mistrz Danii.

W sumie prawie 40 kierowców prowadzących walkę już w najbliższy weekend, wszytko po to aby dostać się na szczyt, tym samym zdobywając mistrzostwo. Konkurencja jeszcze nigdy nie była tak silna. Cztery główne teamy „oponiarskie” startują w 3-4 osobowych teamach pokazując innym producentom że odczuwają ochotę konkurowania między sobą podczas mistrzostw Drift AllStars. Posiadając międzynarodowych partnerów medialnych oraz dziennikarzy  z całej Europy, do tego niezrównany pakiet transmisji możemy przypuszczać, że około 500 milionów ludzi z całej kuli ziemskiej, będzie mogło podziwiać zmagania kierowców za pośrednictwem streamu dostępnego w internecie, w tym także u nas. 19 Maja będzie datą dla wielu nowatorskich rozwiązań zarówno dla serii Drift Allstars jak i europejskiego driftu.

Niall Gunn dodał: „W ciągu ostatnich 12 miesięcy nastąpiło dużo przemian w Europie i wspaniale zobaczyć po całej naszej ciężkiej pracy ostatecznie wszystko działa jak należy. Z najlepszych kierowców, zespołów, wydarzeń z udziałem do 25 tys. widzów w 2011 roku i niezrównanym oddźwiękiem w mediach masowego przekazu, gwarantujemy, że rok 2012 będzie przełomowy dla driftingu w Europie. Wydarzenia w Wielkiej Brytanii, będą ładnym rozpoczęciem nowego sezonu, ale to wydarzenie Irlandzkie jak i kontynentalnej Europy, otworzą oczy fanom. Nie możemy się doczekać aby przenieść całe wydarzenie na ulice i pokazać, że kierowcy w Europie są jednymi z najlepszych na świecie „.

Wpis udostępniony dzięki uprzejmości Drift AllStars European Series

www.driftallstars.com, www.twitter.com/driftallstars, www.facebook.com/driftallstars

Zgodnie z planem, w minioną niedzielę odbyła się pierwsza runda driftingowej serii odbywającej się na torze MotoPark Koszalin. W porównaniu do zeszłego roku, tym razem było znacznie lepiej pod każdym względem. No, prawie pod każdym, ponieważ na tą rundę nie udało się załatwić wulkanizatora, więc zawodnicy musieli radzić sobie sami. Ale wróćmy do pozytywów.

Przede wszystkim dopisała frekwencja. W końcowej klasyfikacji sezonu 2011, na liście znalazło się 20 zawodników. W tym roku już na rozpoczęciu było ich 32! Jak widać liga rozwija się z rundy na rundę. Niestety nie udało przeprowadzić się sesji top32, ponieważ 4 zawodników niestety nie mogło wystartować w kwalifikacjach. Tak więc przystąpiło do nich 28 drifterów. Sesję kwalifikacyjną wygrał faworyt rundy, Krzysztof Romanowski. Uzyskując w 3 przejeździe 95 punktów, przebił o 2 oczka Leszka Rachimowa. Podium zamknął Krystian Cybulski z wynikiem 89 punktów. Wszyscy trzej kierowcy jechali BMW E30. Druga generacja BMW serii 3 zdecydowanie dominowała na zawodach. Stawkę top16 zamknął Michał Kłosowski z wynikiem 65 punktów. Co prawda Dominik Kuberski zdobył ich tyle samo, ale niestety musiał uznać wyższość rywala przez swój drugi przejazd, gdzie nie zdobył ani jednego punktu.

Pary top16 przebiegły dość sprawnie i bez większych niespodzianek. Wygrał oczywiście Krzysztof Romanowski. W finale pokonał Grzegorza Bartosika. W walce o trzecie miejsce spotkali się Leszek Rachimow i Krystian Cybulski. Pojedynek zakończony został na korzyść tego pierwszego. Praktycznie już po kwalifikacjach można było zobaczyć, kto jak skończy zawody. W parach wiele się nie zmieniło.

Tak oto przy fenomenalnej pogodzie zakończyła się pierwsza runda zawodów cyklu Driftingowego Pucharu Bałtyku. Na następną zapraszamy już 24 czerwca. Ci, co narzekali na brak wulkanizatora, nie będą mogli tego robić w następnej rundzie, ponieważ takowy właśnie będzie. Oby pogoda i frekwencja także dopisały. Tymczasem prezentujemy pełne wyniki kwalifikacji i drabinkę top16 pierwszej rundy Driftingowego Pucharu Bałtyku.

Zdjęcia: Konrad Janicki/driftblog.pl

Za nami druga runda Formula DRIFT USA zatytułowana „Road to the Championship”. Ponownie, jak miało to miejsce podczas wydarzenia organizowanego w Long Beach, pula kierowców licząca m.in. aż 16 debiutantów startujących w tym dwudniowym wydarzeniu, pobiła rekord. Dla tych, którzy nie mogli być razem z nami, z powodu zmęczenia, gali KSW, bądź po prostu zrezygnowali po TOP32, kiedy to ogłoszono niemal dwugodzinną przerwę przygotowaliśmy obszerne podsumowanie tych zawodów.

Rozpocznijmy od stałego fragmentu w podsumowaniach, czyli od przybliżenia obiektu na którym rozegrana została druga runda FormulaD. Słynna na całym świecie „Road Atlanta” jest torem otwartym w 1970r. o długości 4.088km liczącym 12 zakrętów, między którymi znajdują się charakterystyczne łuki, potocznie zwane „eSkami„. Na torze gościły już takie serie wyścigowe jak American Le Mans Series, Petit Le Mans, AMA Superbike, Suzuki Superbike Showdown, a od 2004r., także Formula DRIFT USA. „Road Atlanta” położona w Braselton w stanie Gorgia należy obecnie do Panoz Motorsport. Jak wspomina sam Jim Liaw, jedna z twarzy Formula DRIFT „Cieszymy się z naszej dziesiątej rocznicy w tym miejscu, która przypadnie w przyszłym sezonie.”

Parę dni temu wspomnieliśmy także o kursie trasy, która w tym roku po raz pierwszy od początku Formula DRIFT(2004) na Road Atlanta uległa zmianie. Na próżno zdało się wyczekiwanie na efektowne przekładki po pierwszym łuku. W zamian za to, dostaliśmy szansę na obejrzenie zawodów z mniejszą ilością spinów w stosunku do lat ubiegłych, a także, do efektownych pojedynków w parach, w których to zawodnicy jeździli jak przyklejeni do siebie.

Po raz pierwszy w tym roku wydarzenie Global Time Attack zostało połączone z Formula DRIFT. To właśnie podczas GTA miejsce miały różnego rodzaju awarie oraz efektowne wypadki jak chociażby powyższy Kevina Perletta w G35 sponsorowanym przez SOHO Motorsports, czy awaria najbardziej charakterystycznego Scionna tC Chris’a Rado.

Na temat wyników kwalifikacji mogliście przeczytać w tym wpisie, dlatego przejdźmy teraz do krótkiego streszczenia wydarzeń z TOP32, w którym skupimy się na przejazdach, które zasługują na szczególną uwagę.

TOP32, które rozpoczęło się o dość późnej porze jak na nasze warunki (22:00) przyniosło ze sobą jak zwykle dużo zaskakujących sytuacji, nie do końca sprawiedliwych sędziów, a także paru awarii.

Mike Essa, który w piątkowych kwalifikacjach zajął pierwszą lokatę, w pojedynku z debiutantem Corey’em Hosford’em jeżdżącym Nissanem 350Z pojechał bardzo płynnie przez co zdeklasował rywala. Tym samym przechodząc do TOP16. Ciekawym pojedynkiem była także bardzo wyrównana potyczka między Justinem JTP Pawlakiem a Kenem Gushi, poruszającym się Scionem FR-S. Sędziowie uznali wyższość Pawlaka, który bardzo ładnie zaliczał kolejne clipping pointy, a w drugim przejeździe nie pozwolił odjechać Gushiemu niemal przyklejając się do niego.

Niestety otrzymaliśmy także smutną wiadomość. Jeden z tegorocznych ulubieńców publiczności, Danny George driftujący charakterystyczną Mazdą Miata z LS’em musiał zrezygnować ze swojego przejazdu z powodu wypadku do jakiego doszło w piątkowych kwalifikacjach oddając wygraną Matt’owi Field’owi.

Jeden z najlepszych pojedynków w TOP32 odbył się między Ryan’em Tuerck’iem a zeszłorocznym mistrzem FormulaD Daijiro Yoshiharą. Zawodnicy w swych przejazdach pokazali, że są klasą samą w sobie. Jadąc na 100% swoich możliwości, Yoshihara bardzo czysto zaliczał kolejne clipping pointy, nie popełniając przy tym błędów. Tuerck, który początkowo jechał szerzej, przykleił się do swego rywala i pozostał w takiej pozycji do końca swego przejazdu. Jazdę Tuercka możemy podsumować w dwóch słowach, niesamowicie płynnie. Naszym zdaniem pojedynek był na tyle zacięty, iż sędziowie powinni orzec one more time. Ostatecznie werdykt, -który spotkał się ze sporym sprzeciwem publiczności- zapadł i to Ryan ostatecznie przeszedł do TOP16.

Sporo pecha miał także Chris Forsberg, mistrz Formula DRIFT z roku 2009, driftujący Nissanem 370Z, który z powodu awarii drążka kierowniczego wypadł poza trasę. Zaskutkowało to koniecznością odholowania auta do parku maszyn gdzie Chris jednak wykorzystując regulaminowy czas „pięciu” minut na naprawę auta, zdołał naprawić auto i wystartować w kolejnym przejeździe. Z powodu bardzo wyrównanego pojedynku w drugim przejeździe i awarii auta Forsberga w pierwszym, sędziowie wydali jedyny możliwy werdykt awansując Toshiki Yoshioke do TOP16.

Na szczególne wyróżnienie zasłużył sobie Joon Maeng, driftujący Mazdą RX-8 który podczas tej rundy naprawdę pokazał, że może rywalizować z czołówką drifterów. Dzięki bardzo agresywnym przejazdom wliczając w nie m.in. ostre kąty czy backwards entry, a także płynność, zapewnił sobie miejsce w TOP32, w którym zmierzył się z Tylerem McQuarrie. Drugi z zawodników, który aktualnie driftuje Camaro, niegdyś nalężącym do Ryan’a Tuerck’a po pierwszym przejeździe, w którym Chevrolet miał awarie, nie powrócił już na tor, oddając miejsce w TOP16 Maeng’owi.

Po bardzo zaciętym pojedynku między Kenneth’em Moen’em a Walkerem Wilkersonem sędziowie nie potrafili rozstrzygnąć, który z kierowców zasługuje na awans. Aby sędziowie mogli podjąć „sprawiedliwą” decyzję, konieczne było powtórzenie przejazdów, podczas których mocno ucierpiała półoś w aucie Moen’a ostatecznie nie pozwalając mu na ukończenie obu przejazdów. Tym samym Walker Wilkerson awansuje do TOP16!

Jak już wiecie pod względem ilości dymu, który produkowany jest przez driftowozy, w tym sezonie króluje Daigo Saito w swoim Lexus’ie SC430/Toyota’cie Soarer, jednak zaraz za nim znajduje się tegoroczny debiutant Chelsea Denofa. Trudno sobie wyobrazić jak mógłby wyglądać przejazd obydwu zawodników, jeszcze trudniej było uwierzyć, że taki pojedynek ma mieć miejsce już w TOP32! W pierwszym z przejazdów Daigo Saito zdeklasował rywala poniekąd przesłaniając mu drogę dymem wydobywającym się spod tylnych kół Lexusa. Zdezorientowany Denofa pogubił się ostatecznie prostując auto. W drugim z przejazdów, Chelsea znalazł się przed Daigo, odstawiając na ułamek sekundy rywala, który popełnił mały błąd. Mimo, iż wyższość Saito nad Denofą jest ogromna, nie możemy pochwalić zawodnika w E36, który ma o wiele mniejsze doświadczenie od Saito za to olbrzymi potencjał o czym jeszcze niejednokrotnie się przekonamy.

Pozostałe przejazdy warte uwagi to potyczka Angelo vs. Grunewald, gdzie w pierwszym przejeździe były sędzia techniczny FormulaD wyjechał poza trasę. Natomiast w drugim został uderzony przez zawodnika w Camaro. Właśnie przez ten błąd Grunewald pozbawił się awansu do najlepszej szesnastki. Kolejną ciekawą parą byli Fredric Aasbo vs. Robbie Nishida, który po kasacji swojego Nissana S13,5 w Long Beach przesiadł się do nowego driftowozu Lexusa SC300, również należał do kategorii bardzo zaciętych. Sędziowie ostatecznie uznali, że to właśnie Norweg powinien przejść do TOP16 tym samym żegnając się z Robbiem Nishidą.

Po hymnie narodowym Stanów Zjednoczonych oraz całej ceremonii otwarcia zawodów, rozpoczęto pojedynki par zakwalifikowanych do TOP16.

W pierwszej parze TOP16 spotkali się Mike Essa oraz Matthew Field. Pierwszy przejazd w wykonaniu tych zawodników odbył się bez niespodzianek. W drugim przejeździe natomiast Field popełnił błąd wyjeżdżając poza trasę. Gdy wydawało się, że Essa ma gwarantowany awans do GREAT8 sędziowie orzekli One More Time. Wkrótce zawodnicy ponownie stanęli na starcie by zmierzyć się w walce o awans. Mike utwierdził sędziów w przekonaniu, że to właśnie on zasługuje na awans.

Bardzo widowiskowymi przejazdami popisali się także Ryan Tuerck oraz Justin JTP Pawlak, którzy spotkali się w TOP16. Przejazdy charakteryzowały bardzo ostre kąty, jazda centymetry od siebie oraz szeroko rozumiana płynność. Sędziowie niejednogłośnie uznali wyższość JTP co spotkało się z wielkim niezadowoleniem publiczności. Buczeniu i gwizdom nie było końca. Sędziowie próbowali się wytłumaczyć, jednak ich starania nie zdały się na nic, werdykt wydano.

W najlepszej szesnastce spotkali się także, uwielbiany przez Polskich widzów Daigo Saito, a także nieco mniej lubiany Vaughn Gittin Jr. Saito w swym stylu zafundował publiczności kłęby dymu, których nie powstydziłyby się największe elektrownie węglowe w Polsce. Gittin Jr. natomiast przeczuwał, iż Daigo postawi wszystko na jedną kartę, dlatego również postanowił dać z siebie wszystko. O ile w pierwszym przejeździe Amerykanin pokazał klasę, o tyle w drugim z przejazdów popełnił błąd uderzając w Saito na ostatnim łuku ostatecznie doprowadzając do ześlizgnięcia się opony z felgi. Błąd ten kosztował Gittin’a Jr. miejsce w GREAT8.

Aasbo vs. Mohan – to drugi zaraz po Saito vs. Gittin Jr. najbardziej widowiskowy pojedynek TOP16, ostre kąty, jazda na centymetry jak w przypadku Tuerck’a z JTP do tego bardzo wyrównana walka. Drugi przejazd na korzyść Aasbo i to właśnie ten przejazd zadecydował o jego zakwalifikowaniu do Świetnej Ósemki.

Angelo vs. Wilkerson – pojedynek w którym Angelo popełnił błąd uderzając Wilkersona, tym samym pozbawiając się szansy na miejsce w GREAT8.

Pary w GREAT8 ułożyły się następująco:

- Mike Essa vs. Justin JTP Pawlak – Chyba najlepszy przejazd w GREAT8. Essa rozpoczął Backwards Entry po którym nie odpuścił do końca dyktując tempo Pawlakowi który musiał nadganiać. W drugim przejeździe Essa jednak musiał uznać wyższość Pawlaka, najpierw prostując, a później kosząc jeden z ustawionych pachołków.

- Joon Maeng vs. Walker Wilkerson - Maeng chcąc zapewnić sobie miejsce w finałowej czwórce zainicjował backwards entry. Z pewnością byłaby to jego przepustka do finałowej czwórki, gdyby nie fakt, iż Joon nieco się przeliczył kosząc pierwszy clipping point. Chcąc w jakimś stopniu uratować swoją sytuację zawodnik z RX-8′mki goniąc Wilkersona popełnił kolejny błąd przy trzecim z clipping pointów. W wyniku tej sytuacji Walker Wilkerson przechodzi do FINAL4 !

- Daigo Saito vs. Aurimas Bakchis - bardzo wyrównany pojedynek! Ostateczna decyzja pod dyskusję. Polecamy obejrzeć!

- Fredric Aasbo vs. Rhys Millen - bardzo wyrównane przejazdy obu zawodników, ostatecznie sędziowie uznali wyższość Norwega, który awansował do dalszej części zawodów.

 Do FINAL4 zakwalifikowali się:

 JUSTIN JTP PAWLAK

 WALKER WILKERSON

 DAIGO SAITO

 FREDRIC AASBO

W pierwszym pojedynku do walki stanęli Justin JTP Pawlak oraz Walker Wilkerson. Mimo dobrej formy Walkera podczas drugiej rundy, nie miał on szans w starciu z zeszłorocznym wicemistrzem. Justin świetnie zaliczył clipy oraz niemal płynął po lini.

W drugim z przejazdów Daigo Saito zmierzył się z Fredriciem Aasbo. Przejazdy były bardzo wyrównane, co zresztą widać na powtórce. Aasbo nie odpuszczał nawet jadąc za Saito przez co sędziowie uznali jego wyższość. Jak widzimy zawodnik prowadzący Sciona tC o mocy przekraczającej 500 koni mechanicznych, która mimo to jest niemal dwukrotnie mniejsza niż w aucie Saito w topowym setupie, potrafił poskromić bestie.

W małym finale spotkali się Walker Wilkerson oraz Daigo Saito, pojedynek był na tyle zacięty, że sędziowie orzekli One More Time. Dla przypomnienia wspomnijmy o sytuacji jaka miała miejsce w Long Beach, gdzie Walker Wilkerson nie zakwalifikował się nawet do TOP32. Jak widzimy było to tylko chwilowe osłabienie formy. Walker wraca i ma się dobrze. Pojedynek obojga zawodników, obejrzeć możecie na powtórce dostępnej na stronie relacje.driftblog.pl bądź klikając w podkreślone nazwiska zawodników.

Do walki w dużym finale przystąpili Justin JTP Pawlak oraz Fredric Aasbo. Mimo walki o zwycięstwo, zawodnicy zachowali spokój, przez co podczas pierwszego przejazdu nie było mowy o jakimkolwiek błędzie ze strony któregoś z nich. W drugim przejeździe sytuacja przedstawiała się bardzo podobnie, jednak Aasbo pojechał trochę za szeroko wyjeżdżając za tor na ostatnim łuku. Na wyniki przyszło nam chwilę poczekać. Ostatecznie stało się. Justin JTP Pawlak po raz drugi z rzędu w tym sezonie zostaje zwycięzcą!

Serdecznie gratulujemy Justinowi, który w tym sezonie pędzi po mistrzostwo!

Jak zwykle na sam koniec zostawiliśmy podziękowania!

Chcielibyśmy podziękować wszystkim osobom uczestniczącym w transmisji, którą przygotował dla Was driftblog.pl za pośrednictwem ogólnodostępnych streamów. W szczególności pozdrawiamy osoby czynnie wypowiadające się na TeamSpeaku tj. Michał M., Fido, matix, Filip, który robił notatki dzięki którym mogłem odświeżyć pamięć, oraz bez narażenia się na wpadki napisać ten wpis, Pawlosi, Maks, Tilmat, tql, blacky oraz innych, którzy byli z nami na TeamSpeaku oraz aktywnie wypowiadali się w shoutboxie. Cieszymy się, że po raz kolejny frekwencję w ciągu tych dwudniowych zawodów możemy liczyć w tysiącach osób! Utwierdza nas to w przekonaniu, że warto organizować takie transmisje.

Szczególne podziękowania dla JDM-Option.pl którzy systematycznie wspierają nas swą obecnością!

W czasie dwugodzinnej przerwy między TOP32 a TOP16 osoby aktywnie udzielające się na TeamSpeaku zorganizowały podjeżdżawkę w Live For Speed. Oczywiście nie mogło zabraknąć wspólnego screena z tego wydarzenia, które zobaczyć możecie poniżej:

Wszelkie sugestie dotyczące prowadzenia transmisji, co waszym zdaniem powinniśmy zmienić, co dodać a co wyrzucić prosimy nadsyłać na adres e-mail maciej@driftblog.pl . Dziękujemy jeszcze raz i czekamy na wasze komentarze!

UWAGA! Powracamy w pierwszy weekend czerwca z kolejną transmisją, tym razem przeniesiemy się do Palm Beach, gdzie odbędzie się trzecia runda Formula DRIFT USA zatytułowana „Invasion”. Informacje o tym wydarzeniu dostępne będą już niedługo.

Powtórkę całych zawodów obejrzeć możecie na stronie relacje.driftblog.pl !

fot. importatlanta.com / formulad.com / motoiq.com